Η ανεργία ως βασική μεταβλητή επηρεασμού της ψήφου συμπληρώνεται από μια άλλη, παράλληλη μεταβλητή, τη "μη-εξασφάλιση για το μέλλον" (Διάγραμμα 2). Στην Αθήνα το 70.3% των νέων ηλικίας 18-24 ετών προσήλθε στην κάλπη αισθανόμενο μη-εξασφάλιση (ελάχιστη και καθόλου) για το μέλλον. Το ίδιο ποσοστό στη Θεσσαλονίκη καταγράφηκε σε 69.2% και στον Πειραιά σε 77.6%. Αλλά και στην αμέσως μεγαλύτερη ηλικιακή ομάδα (25-34 ετών) (Διάγραμμα 3) η παράσταση αυτή είναι απολύτως ενεργή: 72.4% μη-εξασφαλισμένοι στην Αθήνα, 65.1% στον Πειραιά, 50.3% στη Θεσσαλονίκη.

Ο παράγων αυτός, που υποδηλώνει αρνητικές ή τουλάχιστον απαισιόδοξες προσδοκίες, δημιουργεί συνθήκες εκλογικής συμπεριφοράς που τείνουν να αποτρέπουν τη θετική ψήφο προς τους συνδυασμούς εκείνους που στη δεδομένη στιγμή εμφανίζονται να εκφράζουν την κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Η συλλογική παράσταση της ανασφάλειας αποτελεί μια ισχυρή πολιτική προυπόθεση της ψήφου. Δεν είναι έτσι, ίσως, τυχαίο, ότι σε ένα παρόμοιο κοινωνικό περίγυρο οι επίσημοι υποψήφιοι της κυβέρνησης, χωρίς βεβαίως να ευθύνονται οι ίδιοι ή οι συνδυασμοί τους, απορρόφησαν εν τέλει εκλογικά μια ευρύτερη και βαθύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια.