| |
Απομένουν λίγες ημέρες πριν τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία. Αυτό που πρέπει να επισημανθεί - άλλωστε καταγράφεται και στα πολιτικά βαρόμετρα των γαλλικών ινστιτούτων που παρουσιάζουμε - είναι η αυξανόμενη δυναμική της "ψήφου διαμαρτυρίας". Από τη μία πλευρά υπάρχει η τεράστια (πρωτοφανής) άνοδος των υποψηφίων της Ακρας Αριστεράς (A.Laguiller και Ο.Besancenot) που αγγίζουν πλέον από κοινού το 12% των ψήφων. Από την άλλη πλευρά παρατηρείται άνοδος των υποψηφίων της Ακρας Δεξιάς (J.M.Lepen και B.Megret) που αγγίζουν κι'αυτοί με τη σειρά τους ποσοστά της τάξης του 13%.
Βεβαίως, η ταυτόχρονη άνοδος των "δύο άκρων" δείχνει τη βαθύτερη πόλωση που διαπερνά τη στιγμή αυτή τη γαλλική κοινωνία, η οποία αναζητά μια νέα μορφή πολιτικής έκφρασης και κοινωνικής εκπροσώπησης. Ας μη ξεχνάμε άλλωστε, ότι και η ψήφος στον J.P.Chevenement κινείται στην ίδια ακριβώς λογική.
Ανεξάρτητα από τον τελικό νικητή των εκλογών (ο J.Chirac φαίνεται να αποκτά ένα μικρό προβάδισμα) η κρίση του πολιτικού συστήματος στη Γαλλία έρχεται με έντονο τρόπο στην επιφάνεια. Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, το κεντροδεξιό RPR και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, αποτελούν πλέον μειοψηφία στη γαλλική κοινωνία. Ο δικομματισμός έχει υποχωρήσει δραματικά, ενώ και ο παραδοσιακός γαλλικός διπολισμός σε 'Δεξιά' και 'Αριστερά' έχει αμβλυνθεί, γι'αυτό άλλωστε και στο δεύτερο γύρο οι μετατοπίσεις των ψηφοφόρων δεν ευνοούν το σοσιαλιστή υποψήφιο. Οι προγραμματικές συγκλίσεις των κομμάτων διακυβέρνησης τα έχουν οδηγήσει σε μεγάλη ήττα, ενώ και το ιστορικό Κομμουνιστικό Κόμμα που διάλεξε τη συγκυβέρνηση με τους σοσιαλιστές βλέπει τον υποψήφιό του να κινείται στο τραγικό ποσοστό του 5%.
Το αίτημα για μια άλλη πολιτική αρχίζει να λαμβάνει μαζικές διαστάσεις στην Ευρώπη. Η ανάπτυξη των κοινωνικών κινημάτων στη Γαλλία με τη μορφή μαζικών κοινωνικών συσπειρώσεων όπως η ATTAC και με κεντρικό αίτημα την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου, αποκτά λίγο-λίγο και πολιτική αντανάκλαση. Απομένει το αίτημα αυτό να απαντηθεί σε δημοκρατική κατεύθυνση, ώστε να εμποδίσει αυταρχικές, ρατσιστικές ή φασίζουσες τάσεις να έρθουν δυναμικά στο ευρωπαϊκό προσκήνιο.
|
|